Intro
Soms komen mensen niet met een vraag, maar met een conclusie.
Zo ook Romy.
Ze belde me en zei:
“Ik ga het uitmaken. Het voelt niet meer goed.”
Niet boos.
Niet verdrietig.
Eerder… leeg.
Romy en Andrew
Romy had Andrew een paar maanden geleden ontmoet.
In het begin voelde het veelbelovend.
Andrew woonde dichtbij.
Hij gaf haar ruimte als alleenstaande moeder.
Hij communiceerde helder.
Hij was bereid zich aan te passen.
Hij paste moeiteloos in het plaatje van haar familie.
Voor Romy voelde dat als: dit zou het zomaar kunnen zijn.
Maar het tempo lag laag.
Voor haar te laag.
En inmiddels had Andrew ook iets benoemd wat voor haar zwaar begon te wegen:
hij liep vast op uitstelgedrag en was daarvoor hulp gaan zoeken.
Romy noemde hem inmiddels een “lamzak”.
En erger nog: ze schaamde zich voor hem als ze samen over straat liepen.
De romantiek was verdwenen.
Wat er zichtbaar werd onder het verhaal
Wat opvalt in dit soort situaties, is dat de afkeer vaak pas ontstaat nadat iemand zichzelf al is kwijtgeraakt.
Romy had niet alleen liefde gegeven.
Ze was liefde gaan dragen.
Ze had:
- het tempo verhoogd
- richting gegeven
- plannen aangedragen
- ruimte ingenomen die eigenlijk niet van haar was
Niet omdat Andrew haar dat vroeg.
Maar omdat het niet-weten haar te veel werd.
Het moment waarop verlangen werk wordt
In het begin was er verlangen.
Maar zodra het onduidelijk bleef, werd dat verlangen onrust.
En die onrust wilde weg.
Dus ging Romy:
- harder haar best doen
- meer afstemmen
- minder eisen
- zichzelf aanpassen
Op dat moment veranderde de relatie van ontmoeting in inspanning.
En waar iemand gaat dragen, verdwijnt gelijkwaardigheid.
De omslag: van ideaal naar afkeer
Wat vaak niet gezien wordt, is dit kantelpunt:
Zodra iemand structureel meer draagt dan de ander,
verdwijnt niet alleen de spanning,
maar ook het respect.
Romy stond niet meer naast Andrew.
Ze stond erboven.
En vanuit die positie kan geen verlangen bestaan.
Wat eerst veiligheid leek, werd leegte.
Wat eerst zachtheid leek, werd zwakte.
Wat eerst aantrekkelijk was, werd beschamend.
Niet omdat Andrew veranderde,
maar omdat Romy haar eigen bedding had verlaten.
Het innerlijke meisje dat niet kan wachten
Onder dit alles zat een diepere laag.
Romy draagt in relaties een innerlijk meisje dat hunkert naar bevestiging.
Niet naar oppervlakkige aandacht, maar naar zekerheid.
Het meisje wil:
- gekozen worden
- weten waar ze aan toe is
- niet in onzekerheid hoeven blijven
Zodra die zekerheid uitblijft, gaat ze werken.
En zodra ze werkt, raakt ze uitgeput.
En uitputting slaat vaak om in minachting.
Waarom het verbreken logisch voelt én toch niets oplost
Het verbreken van de relatie voelde voor Romy als opluchting.
En eerlijk gezegd: dat is het vaak ook.
Maar wat daarmee niet verdwijnt, is het patroon.
Want zolang iemand:
- het niet-weten niet kan verdragen of en hoe het verder gaat
- nabijheid wil zonder de leegte van de open-ruimte waarin nog niets vastligt en waarin niemand draagt
- verbinding wil zonder risico om je eigen kwetsbaarheid te voelen
zal elke volgende ontmoeting dezelfde dynamiek oproepen.
Wat er vaak daarna gebeurt
Na dit soort relaties zie ik regelmatig twee bewegingen ontstaan:
Of iemand trekt opnieuw een partner aan die:
- weinig richting heeft
- weinig begrenzing toont
Of juist het tegenovergestelde:
- aantrekkelijke
- autonome
- emotioneel onbereikbare mannen
In beide gevallen blijft het innerlijke werk hetzelfde:
blijven staan in verlangen zonder jezelf te verlaten.
De kern die gezien wil worden
Dit gaat niet over de juiste partner.
Niet over tempo.
Niet over therapie of labels.
Het gaat over dit ene punt:
Kun je in verbinding blijven zonder te dragen?
Kun je verlangen voelen zonder te sturen?
Kun je aanwezig blijven zonder zekerheid?
Zolang dat niet lukt, wordt liefde een taak.
Wanneer verbinding geen inspanning meer hoeft te zijn
Wat in dit soort situaties vaak ontbreekt, is niet liefde of inzet,
maar ruimte.
Ruimte waarin nabijheid niet gedragen hoeft te worden.
Waar verlangen mag bestaan zonder haast.
Waar verbinding ontstaat zonder dat er iets vastgelegd hoeft te worden.
Dat ziet er zo uit:
- nabijheid zonder afhankelijkheid
- verlangen zonder haast
- verbinding zonder contract
En ook:
- helderheid zonder drama
- afscheid zonder afwijzing
Dat vraagt iets wezenlijks.
Niet van de ander, maar van jezelf.
Niet de ander bepaalt of liefde blijft,
maar jouw vermogen om in leegte en risico aanwezig te blijven.
Zolang die leegte onverdraaglijk voelt,
wordt verbinding werk.
En zodra verbinding werk wordt,
verdwijnt het verlangen.
Tot slot
Romy is geen uitzondering.
Dit patroon zie ik vaak bij mensen die intelligent zijn, gevoelig, verantwoordelijk én diep verlangen naar verbinding.
Niet omdat ze het verkeerd doen.
Maar omdat ze ooit geleerd hebben dat liefde iets is wat je moet veiligstellen.
Herken je jezelf hierin?
Dan is dat geen reden tot zelfkritiek.
Maar een uitnodiging om te onderzoeken waar jij jezelf verlaat, precies op het moment dat je zo graag wilt verbinden.
Over mijn werk
Ik begeleid mensen die vastlopen in relaties, innerlijke onrust ervaren of merken dat ze zichzelf verliezen in contact met anderen.
Niet met stappenplannen of trajecten, maar via aandachtige gesprekken waarin zichtbaar wordt wat er werkelijk gebeurt, in het moment zelf.
Heb jij ook zin in een gesprek over jouw situatie?
Kijk dan even op mijn pagina "Nu bellen voor heldere begeleiding van Iris".
